زندگی نامه هنری میلر

هنری میلر در ۲۶ دسامبر ۱۸۹۱ میلادی، در نیویورک و در محله مهاجران آلمانی و ایتالیایی، دیده به جهان گشود.

او فرزند یک خیاط بود و کودکی دشوار و آشفته‌ای را پشت سر گذاشت. بعد‌ها تاثیر روزهای سخت کودکی در آثار این نویسنده نمایان شد.

 

هنری میلر
این نویسنده در ۱۹۰۹ وارد کالجی در نیویورک شد، اما پس از دو ماه از روش سخت و جدی تعلیم و تربیت آن کالج سرخوردگی یافت. وی از مدرسه گریخت و زندگی‌ای ماجراجویانه و آمیخته با سرگردانی و بینوایی را سپری کرد. نیویورک را ترک کرد، به آریزونا و کالیفرنیا رفت و پیشه‌های گوناگون و پرهیجانی مانند گاوچرانی، شاگرد آشپزی، پیشخدمتی، روزنامه‌فروشی و شیرفروشی در پیش گرفت.

 

وی دوباره در سن ۲۳ سالگی به نیویورک بازگشت. تصمیم داشت در کارگاه خیاطی پدرش مشغول به کار شود، اما در شرکت مخابرات به‌کار پرداخت و به عنوان گزارشگر با برخی از مطبوعات همکاری کرد.

میلر اولین کتابش را به نام «بال‌های چیده شده» (Clipped Wings) در همین زمان نوشت، ولی این کتاب هرگز منتشر نشد.

وی پس از ازدواج با همسر خود در فقر و تنگدستی کامل به سر برد و تنها از فروش برخی نوشته‌ها و سروده‌هایش امرار معاش کرد. در سال ۱۹۲۸ پولی به وام گرفت و عازم اروپا و کشور فرانسه شد و مصمم شد که به طور جدی به نویسندگی پردازد.

اولین اقامت میلر در فرانسه کوتاه بود، اما سفر دوم او در این کشور ۹ سال به طول انجامید. در این دوره میلر در محله «مونپارناس» زندگی کرد و با عده‌ای از نویسندگان جوان از جمله لارنس دارل آشنا شد.

این نویسنده در آن دوره، برای امرار معاش در روزنامه‌ها به کار مشغول شد و به نشر کتاب‌هایی پرداخت که بعدها از بهترین آثارش به شمار آمدند.

اولین اثر او با عنوان «مدار رأس‌السرطان» در سال ۱۹۳۴ منتشر شد و بحث‌های بسیار برانگیخت. وی سپس در سال ۱۹۳۶ رمان «بهار سیاه» را منتشر کرد.

میلر در آغاز جنگ جهانی دوم، به یونان رفت و به دوستش دارل پیوست و با شاعران و هنرمندانی از جمله با کاتسیم ‌بالیس دوستی یافت که چهره او را در یکی از آثار خویش به نام «ستون ماروسی» تصویر کرده است.

این نویسنده در ۱۹۴۰ به امریکا بازگشت و از ایالت‌های مختلف کشور خویش دیدن کرد. نظر انتقادی او در این سفر در کتاب «کابوسی در تهویه مطبوع» و «یادت باشد که فراموش نکنی» بیان شده است. در این آثار، میلر وضع امریکا را در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ وصف کرده و به پوچی زندگی آن عصر تاخته است.

وی سپس تا پایان عمر ۸۹ ساله خویش به نوشتن مشغول بود و آثار متنوعی خلق کرد.

در ایران بیش از ۱۵ کتاب از این نویسنده، به فارسی ترجمه و منتشر شده است و افرادی چون بها‌ءالدین خرمشاهی، عبدالله توکل و امید نیک‌فرجام در ترجمه آثار او کوشیده‌اند.

خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)

سخت است فهماندن چیزی به کسی که

برای نفهمیدن آن پول می گیرد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *