نزار قبانی

آموزگار نیستم
تا عشق را به تو بیاموزم
ماهیان نیازی به آموزگار ندارند

تا شنا کنند
پرندگان نیز آموزگاری نمی خواهند
تا به پرواز در آیند
شنا کن به تنهایی

پرواز کن به تنهایی
عشق را دفتری نیست
بزرگترین عاشقان دنیا
خواندن نمی دانستند

نزار قبانی

 

 

اندیشیدن ممنوع!
چراغ، قرمز است..
سخن گفتن ممنوع!

چراغ، قرمز است..
بحث پیرامون علم دین و

صرف و نحو و
شعر و نثر، ممنوع!
اندیشه منفور است و زشت و ناپسند!

نزار قبانی

 

گیس عشق ما بلند شده
می باید قیچی اش کنیم

وگرنه،
تو را و مرا می کشد.

نزار قبانی

 

آه ! ای کاش ،
روزی از خوی خرگوشی رها شوی و بدانی

که من صیاد تو نیستم،
عاشق توام.

نزار قبانی

 

عشق یعنی مرا جغرافیا درکار نباشد
یعنی ترا تاریخ درکار نباشد

یعنی تو با صدای من سخن گویی
با چشمان من ببینی

و جهان را با انگشتان من کشف کنی…

نزار قبانی

 

چطور می توانیم مدینه ی فاضله ای برپا کنیم؟
حال آنکه هفت تیرهایی به دست داریم

عشق خفه کن؟…

نزار قبانی

 

پسرم جعبه آبرنگش را پیش رویم گذاشت
واز من خواست

برایش پرنده ای بکشم
در رنگ خاکستری فرو بردم

قلم مو را
وکشیدم چارگوشی را با قفل و میله ها !
شگفتی چشمانش را پر کرد :
اما این یک زندانست ، پدر!
نمی دانی چگونه یک پرنده می کشند ؟!
ومن به او گفتم :
پسرم !
مرا ببخش
من شکل پرندگان را از یاد برده ام !…

پسرم مدادهای شمعی اش را
پیش رویم گذاشت

و خواست برایش سرزمین مادری را بکشم
قلم در دستانم لرزید
و من

اشک ریزان
فرو
ریختم… ! 

نزار قبانی

 

با وجود این روزگار غرغه در نا بهنجاری
و افیون،
و اعتیاد،

با وجود دوره ای که از تندیس و تابلو نفرت دارد
و از عطرها
و رنگ ها
با وجود این دوران گریزان

از پرستش یزدان
به پرستش شیطان،
با وجود آنان که سال های عمر ما را به سرقت بردند

و وطن را از جیب ما ربودند
با وجود هزار خبرچین حرفه ای

که مهندس بنای خانه ی آنان ، آنان را در دیوارها  طراحی کرده است
با وجود هزاران گزارشی

که موش ها برای موش ها می نویسند
من می گویم: تنها خلق پیروز است

هزارمین هزار بار می گویم
تنها خلق پیروز است

و اوست که سرنوشت ها را رقم می زند
و اوست دانای یگانه ی مقهور کننده…

نزار قبانی

 

افسوس ….
از این به بعد در نامه های عاشقانه ؛

نوشته های آبی نخواهی خواند
در اشک شمع ها ؛

و شراب نیشکر
ردّی از من نخواهی دید
از این پس در کیف نامه رسان ها

بادبادک رنگینی برای تو نخواهد بود
دیگر در عذاب زایمان کلمات

و در عذاب شعر حضور نخواهی داشت
جامهء شعر را بدر آوردی

خودت را بیرون از باغهای کودکی پرتاب کردی
و بدل به نثر شدی …..ا

نزار قبانی

 

نشست و ترس در چشمانش بود
فنجان واژگونم را نگریست

گفت: اندوهگین مباش پسرم
عشق سرنوشت توست
پسرم هر که در راه محبوب بمیرد شهید است

پسرم پسرم
بسیار نگریسته‌ام و ستارگان بسیار را دیده‌ام

اما نخوانده‌ام هیچ فنجانی شبیه فنجان تو
پسرم هرگز نشناخته‏ام و غمی چون غم تو

سرنوشت بی بادبان در دریای عشق راندن است…

نزار قبانی

 

اگر
دوست منی
کمکم کن
تا از پیشت بروم .

اگر یار منی
کمکم کن
تا از تو شفا یابم .
اگر

می دانستم که عشق خطر دارد
دل نمی دادم .

اگر

می دانستم که دریا عمیق است
دل نمی زدم .
و اگر پایان را می دانستم
آغاز نمی کردم …

نزار قبانی

 

 

با وجود این روزگار بد سرشت

با وجود عصر و عهدی که به قتل نویسنده گی دست می زند
و به قتل نویسنده گان
و بر کبوتران ، گل ها و علف ها

آتش می کند
و چکامه های نغز را در گورستان سگ ها در خاک می کند
من می گویم: تنها اندیشه پیروز است…

و کلمه ی زیبا نخواهد مرد
به هر شمشیری که باشد

به هر زندانی
به هر دورانی

نزار قبانی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *